این پست وبلاگ به طور جامع به اشتراک‌گذاری منابع بین مبدا (CORS)، بخش مهمی از امنیت وب، می‌پردازد. این پست توضیح می‌دهد که CORS چیست و چرا برای برنامه‌های وب مهم است و اطلاعاتی در مورد تاریخچه و توسعه آن ارائه می‌دهد. مزایای کلیدی استفاده از CORS برجسته شده و مراحل پیکربندی در یک راهنمای ساده توضیح داده شده است. جزئیات فنی بررسی شده و خطاهای CORS و راه‌حل‌های آنها به تفصیل بررسی شده است. استراتژی‌ها و نمونه‌هایی از پیاده‌سازی سیاست‌ها برای افزایش امنیت CORS ارائه شده است. علاوه بر این، تصورات غلط رایج در مورد CORS مورد بررسی قرار گرفته و مهمترین نکات قابل توجه خلاصه شده‌اند. این به عنوان یک راهنمای جامع برای CORS برای توسعه‌دهندگان وب عمل می‌کند.

CORS چیست و اهمیت آن برای برنامه‌های وب چیست؟

منبع متقابل سیستم مشترک امداد وب (CORS) یک مکانیزم امنیتی است که به مرورگرهای وب اجازه می‌دهد یا مانع از دسترسی یک صفحه وب به منابع از دامنه‌ای دیگر می‌شود. اساساً، این سیستم به یک برنامه وب این امکان را می‌دهد که دسترسی خود را به منابع خارج از دامنه خود (مانند APIها، فونت‌ها، تصاویر) کنترل کند. CORS سنگ بنای امنیت وب مدرن است و نقش مهمی در ایمن‌سازی برنامه‌های وب ایفا می‌کند.

CORS از اهمیت بالایی برخوردار است، به خصوص در رویکردهای مدرن توسعه وب مانند برنامه‌های تک صفحه‌ای (SPA) و معماری‌های میکروسرویس. چنین برنامه‌هایی اغلب به APIها و سایر منابع در دامنه‌های مختلف متکی هستند. CORS اشتراک‌گذاری امن این منابع را تضمین می‌کند و از دسترسی سایت‌های مخرب به داده‌های حساس جلوگیری می‌کند. بدون مکانیسم CORS، هر وب‌سایتی می‌تواند از جاوا اسکریپت برای سرقت یا تغییر داده‌های کاربر از سایت دیگری استفاده کند.

مزایای ارائه شده توسط CORS
• این امکان را برای برنامه‌های وب فراهم می‌کند تا داده‌ها را به طور ایمن در دامنه‌های مختلف تبادل کنند.
• این برنامه از دسترسی وب‌سایت‌های مخرب به اطلاعات کاربران جلوگیری می‌کند.
• این امر امنیت APIها و سایر سرویس‌های وب را افزایش می‌دهد.
• این برنامه از پیاده‌سازی امن رویکردهای توسعه وب مدرن (SPA، میکروسرویس‌ها) پشتیبانی می‌کند.
• این امر مشکلات سازگاری بین مرورگرها را به حداقل می‌رساند.
• این امکان را برای توسعه‌دهندگان فراهم می‌کند تا کنترل دقیقی بر روی اینکه از کدام دامنه‌ها می‌توان به کدام منابع دسترسی داشت، داشته باشند.

CORS برای امنیت وب حیاتی است زیرا در کنار سیاست مبدا یکسان (SOP)، از داده‌های برنامه‌های وب و کاربران محافظت می‌کند. SOP فقط به یک صفحه وب اجازه می‌دهد تا به منابع موجود در همان دامنه، پروتکل و پورت دسترسی داشته باشد. CORS با تعدیل SOP، امکان دسترسی به منابع از دامنه‌های مختلف را تحت شرایط خاص فراهم می‌کند. این امر باعث می‌شود برنامه‌های وب انعطاف‌پذیرتر و کاربردی‌تر شوند و در عین حال امنیت را حفظ کنند.

پیکربندی صحیح CORS برای امنیت برنامه‌های وب ضروری است. اهمیت حیاتی یک سیاست CORS با پیکربندی ضعیف می‌تواند برنامه‌های وب را در برابر نقص‌های امنیتی مختلف آسیب‌پذیر کند. بنابراین، درک نحوه کار CORS و نحوه پیکربندی صحیح آن برای هر توسعه‌دهنده وب بسیار مهم است.

اطلاعاتی در مورد تاریخچه و توسعه CORS

منبع متقابل درخواست‌های بین‌منبعی (CORS) بخش جدایی‌ناپذیری از برنامه‌های وب مدرن هستند، اما درک ریشه‌ها و تکامل این فناوری برای درک اهمیت فعلی آن بسیار مهم است. در ابتدا، مرورگرهای وب توسط سیاست Same-Origin محدود می‌شدند که به یک منبع اجازه می‌داد فقط از دامنه خود به منابع دسترسی داشته باشد. این امر به طور قابل توجهی توسعه برنامه‌های وب مدرن را که نیاز به واکشی داده‌ها از دامنه‌های مختلف داشتند، محدود می‌کرد. CORS برای غلبه بر این محدودیت‌ها و فعال کردن درخواست‌های بین‌منبعی امن توسعه داده شد.

توسعه CORS در پاسخ به چالش‌های عملی پیش روی توسعه‌دهندگان وب آغاز شد. به طور خاص، نیاز به جمع‌آوری داده‌ها از منابع متنوع و دسترسی به APIها، نیازمند راهکاری برای پویاتر و غنی‌تر کردن برنامه‌های وب بود. برای رفع این نیاز، کنسرسیوم جهانی وب (W3C) استانداردهایی را وضع کرد که نحوه تعامل مرورگرها و سرورها را تعریف می‌کرد. هدف این استانداردها ارائه انعطاف‌پذیری بیشتر به توسعه‌دهندگان و در عین حال به حداقل رساندن آسیب‌پذیری‌های امنیتی بود.

سال	توسعه	توضیح
اوایل دهه ۲۰۰۰	نیازهای اساسی	توسعه‌دهندگان وب متوجه نیاز به جمع‌آوری داده‌ها از دامنه‌های مختلف شدند.
2004	راه‌حل‌های اولیه	راه‌حل‌هایی مانند JSONP ارائه شدند، اما حاوی آسیب‌پذیری‌های امنیتی بودند.
2009	مطالعات W3C	W3C شروع به توسعه استانداردهایی برای CORS کرده است.
۲۰۱۰+	کاربرد رایج	CORS توسط مرورگرهای مدرن پشتیبانی می‌شود و به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد.

CORS با ایجاد تعادل مداوم بین امنیت وب و عملکرد، تکامل یافته است. در حالی که پیاده‌سازی‌های اولیه برای درخواست‌های ساده کافی بودند، با گذشت زمان برای پشتیبانی از سناریوهای پیچیده‌تر گسترش یافته است. به عنوان مثال، مکانیسم درخواست پیش از اجرا، یک لایه امنیتی اضافی برای بررسی اینکه آیا سرور مجاز به صدور مجوز برای یک درخواست متقابل خاص است یا خیر، فراهم می‌کند. این پیشرفت‌ها و پیشرفت‌های مشابه، CORS را به یک فناوری اساسی تبدیل کرده است که برنامه‌های وب مدرن را قادر می‌سازد تا به طور ایمن و کارآمد عمل کنند.

مراحل توسعه CORS

1. محدودیت‌های سیاست مبدا یکسان
2. ظهور راه‌حل‌های اولیه مانند JSONP (همراه با آسیب‌پذیری‌های امنیتی آنها)
3. تدوین استانداردها توسط W3C
4. مقدمه‌ای بر مکانیزم درخواست پیش از پرواز
5. به طور گسترده توسط مرورگرهای مدرن پذیرفته شده است

امروزه، CORS یک مکانیسم حیاتی است که برنامه‌های وب را قادر می‌سازد تا داده‌ها را از منابع مختلف به طور ایمن تبادل کنند. با این حال،, کورس‘پیکربندی و پیاده‌سازی صحیح CORS برای جلوگیری از آسیب‌پذیری‌های امنیتی بسیار مهم است. یک سیاست CORS که به طور نادرست پیکربندی شده باشد، می‌تواند به عوامل مخرب اجازه دسترسی به داده‌های حساس را بدهد. بنابراین، توسعه‌دهندگان وب باید درک خوبی از اصول اساسی CORS و روش‌های پیکربندی صحیح آن داشته باشند.

چرا از CORS استفاده کنیم؟ مزایای اصلی

منبع متقابل اشتراک‌گذاری شرکا (CORS) یک مکانیزم ضروری برای افزایش امنیت و عملکرد برنامه‌های وب مدرن است. با فعال کردن تبادل امن داده‌ها بین منابعی که از یک منبع سرچشمه نمی‌گیرند، انعطاف‌پذیری زیادی را به توسعه‌دهندگان وب ارائه می‌دهد. این انعطاف‌پذیری ارائه شده توسط CORS، ادغام خدمات در حوزه‌های مختلف را تسهیل کرده و تجربه کاربر را غنی‌تر می‌کند.

یکی از مزایای کلیدی CORS این است که تأثیر پیاده‌سازی‌های مرورگرهای وب را کاهش می‌دهد. سیاست مبدا یکسان هدف، غلبه بر محدودیت‌های ناشی از سیاست مبدا یکسان (SOOP) است. این سیاست به یک صفحه وب اجازه می‌دهد تا به منابعی که پروتکل، پورت (در صورت مشخص شدن) و میزبان یکسانی را به اشتراک می‌گذارند، دسترسی داشته باشد. CORS با اجازه دادن به سرورها برای تعیین مبدا درخواست‌هایی که مجاز می‌دانند، این محدودیت‌ها را به طور ایمن کاهش می‌دهد.

مزایای CORS

• این امکان دسترسی امن به APIها را در دامنه‌های مختلف فراهم می‌کند.
• این به برنامه‌های وب کمک می‌کند تا ماژولارتر و مقیاس‌پذیرتر شوند.
• این به توسعه‌دهندگان انعطاف‌پذیری و کنترل بیشتری ارائه می‌دهد.
• این امکان ادغام‌هایی را فراهم می‌کند که تجربه کاربری را غنی‌تر می‌کند.
• با کاهش آسیب‌پذیری‌های امنیتی، برنامه‌های وب را ایمن‌تر می‌کند.

جدول زیر نگاه دقیق‌تری به ویژگی‌ها و مزایای کلیدی CORS ارائه می‌دهد:

ویژگی	توضیح	مزیت
درخواست‌ها بین مبداها	درخواست‌های HTTP از دامنه‌های مختلف.	این امکان به اشتراک گذاری داده ها و ادغام خدمات را فراهم می کند.
درخواست‌های پیش از پرواز	گزینه‌ها درخواست‌های ارسالی با استفاده از این روش، سیاست CORS سرور را بررسی می‌کنند.	این امر انتقال امن داده‌ها را تضمین می‌کند و از آسیب‌پذیری‌های امنیتی بالقوه جلوگیری می‌کند.
ریشه‌های مجاز	فهرستی که مشخص می‌کند سرور مجاز به دریافت درخواست از کدام دامنه‌ها است.	دسترسی کنترل‌شده و امن را فراهم می‌کند.
پشتیبانی اعتبارنامه	کوکی‌ها و هدرهای احراز هویت، اشتراک‌گذاری اطلاعات را امکان‌پذیر می‌کنند.	از جلسات کاربری و تجربیات شخصی‌سازی‌شده پشتیبانی می‌کند.

پیکربندی صحیح CORS برای امنیت برنامه‌های وب بسیار مهم است. یک سیاست CORS که به طور نادرست پیکربندی شده باشد، می‌تواند به مهاجمان اجازه دهد تا به داده‌های حساس دسترسی پیدا کنند یا کد مخرب اجرا کنند. بنابراین، برنامه‌ریزی و اجرای دقیق پیکربندی CORS برای تضمین امنیت وب از اهمیت بالایی برخوردار است.

مراحل پیکربندی CORS چیست؟ یک راهنمای ساده

منبع متقابل پیکربندی شریک به شخص (CORS) برای ایمن‌سازی برنامه‌های وب شما و تنظیم تبادل داده‌ها از منابع مختلف بسیار مهم است. این پیکربندی به شما امکان می‌دهد دسترسی یک صفحه وب به منابع از یک دامنه دیگر را کنترل کنید. یک سیاست CORS که به درستی پیکربندی نشده باشد می‌تواند منجر به آسیب‌پذیری‌های امنیتی شود، در حالی که یک CORS که به درستی پیکربندی شده باشد، امنیت برنامه شما را افزایش داده و عملکرد روان را تضمین می‌کند.

قبل از شروع پیکربندی CORS، تعیین نیازهای برنامه شما و منابعی که باید به آنها دسترسی داشته باشد، مهم است. این به شما کمک می‌کند تا بفهمید کدام دامنه‌ها قابل اعتماد هستند و کدام روش‌های HTTP (GET، POST، PUT، DELETE و غیره) باید مجاز باشند. این تجزیه و تحلیل به شما امکان می‌دهد تا در پیکربندی‌های بعدی گام‌های آگاهانه‌تری بردارید.

مراحل پیکربندی CORS
1. انجام تحلیل نیازها: مشخص کنید که به کدام منابع نیاز دارید.
2. پیکربندی سمت سرور: هدرهای HTTP مناسب را در سمت سرور تنظیم کنید.
3. تنظیم صحیح سربرگ مبدا: دامنه‌های مجاز را مشخص کنید.
4. تعریف متدهای HTTP: متدهای مجاز (GET، POST و غیره) را تعریف کنید.
5. پیکربندی تنظیمات اعتبارنامه‌ها: ارسال کوکی‌ها و اعتبارنامه‌ها را مجاز کنید.
6. مدیریت خطا: خطاهای CORS را به درستی مدیریت کنید.

در طول پیکربندی CORS، تنظیم هدرهای HTTP مناسب در سمت سرور ضروری است. هدر `Access-Control-Allow-Origin` مشخص می‌کند که کدام دامنه‌ها می‌توانند به منبع دسترسی داشته باشند. هدر `Access-Control-Allow-Methods` تعریف می‌کند که کدام روش‌های HTTP می‌توانند استفاده شوند. هدر `Access-Control-Allow-Headers` مشخص می‌کند که کدام هدرهای سفارشی می‌توانند در درخواست گنجانده شوند. پیکربندی صحیح این هدرها تضمین می‌کند که برنامه شما به طور ایمن و مطابق با استانداردها عمل می‌کند.

هدر HTTP	توضیح	ارزش نمونه
کنترل دسترسی-اجازه-مبدا	دامنه‌های منبع مجاز	https://example.com
روش‌های مجاز کنترل دسترسی	متدهای مجاز HTTP	دریافت، ارسال، قرار دادن
هدرهای کنترل دسترسی-مجاز	عنوان‌های ویژه مجاز	نوع محتوا، مجوز
کنترل دسترسی-اجازه-اعتبارنامه‌ها	اجازه ارسال کوکی‌ها را بدهید.	درست است

مدیریت صحیح خطاهای CORS و ارائه بازخورد معنادار به کاربران شما مهم است. خطاهای CORS که در کنسول مرورگر ظاهر می‌شوند، اغلب نشانه‌ای از پیکربندی نادرست سیاست CORS هستند. برای رفع این خطاها، پیکربندی سمت سرور خود را بررسی کرده و اصلاحات لازم را انجام دهید. همچنین، برای بهبود امنیت برنامه خود... کورس سیاست‌های خود را مرتباً مرور و به‌روزرسانی کنید.

اشتراک‌گذاری منابع بین مبدائی: جزئیات فنی

منبع متقابل اشتراک‌گذاری شریک (CORS) مکانیزمی است که به مرورگرهای وب اجازه می‌دهد هنگام بارگیری صفحات وب از یک منبع (مبدا)، به منابع در منبع دیگری دسترسی داشته باشند. اساساً، این قابلیت به یک صفحه وب امکان می‌دهد تا منابع را از طریق دامنه، پروتکل یا پورت دیگری درخواست کند. این مکانیزم برای برآورده کردن الزامات مدرن برنامه‌های وب بسیار مهم است. با این حال، اگر به درستی پیکربندی نشود، می‌تواند خطرات امنیتی جدی ایجاد کند.

قبل از پرداختن به جزئیات فنی CORS، درک مفهوم مبدا (original) مهم است. یک مبدا شامل ترکیبی از پروتکل (http/https)، دامنه (example.com) و پورت (80/443) است. اگر هر یک از این سه جزء متفاوت باشند، دو مبدا متفاوت در نظر گرفته می‌شوند. CORS بر اساس سیاست مبدا یکسان (Same-Origin Policy) ساخته شده است، یک اقدام امنیتی که توسط مرورگرها پیاده‌سازی می‌شود.

سناریو	منبع درخواست	منبع هدف	آیا CORS ضروری است؟
دامنه یکسان	http://example.com	http://example.com/api	خیر
پورت متفاوت	http://example.com:8080	http://example.com:3000/api	بله
پروتکل متفاوت	http://example.com	https://example.com/api	بله
دامنه متفاوت	http://example.com	http://api.example.com/api	بله

CORS در سمت سرور از طریق هدرهای HTTP کنترل می‌شود. وقتی مرورگر یک درخواست cross-origin ارسال می‌کند، سرور با هدرهای CORS خاص به این درخواست پاسخ می‌دهد. این هدرها به مرورگر می‌گویند که به کدام منابع اجازه دسترسی دارد، از کدام متدهای HTTP (GET، POST و غیره) می‌توان استفاده کرد و کدام هدرهای سفارشی را می‌توان ارسال کرد. مهمترین هدر ارسال شده توسط سرور ..., کنترل دسترسی-اجازه-مبدا این هدر است. این هدر مشخص می‌کند که به کدام منابع اجازه دسترسی داده شده است. می‌توان از یک منبع واحد، چندین منبع یا یک کاراکتر جایگزین (*) به عنوان مقدار استفاده کرد. استفاده از کاراکتر جایگزین امکان دسترسی به همه منابع را فراهم می‌کند، اما این می‌تواند از نظر امنیتی خطرناک باشد.

ویژگی‌های منابع بین‌منبعی
• کنترل-دسترسی-اجازه-مبدا: منابع مجاز را فهرست می‌کند.
• روش‌های مجاز-کنترل-دسترسی: متدهای مجاز HTTP را مشخص می‌کند.
• هدرهای کنترل دسترسی-مجاز: سرفصل‌های خاص مجاز را مشخص می‌کند.
• هدرهای افشای کنترل دسترسی: عنوان‌هایی را که مرورگر می‌تواند به آنها دسترسی داشته باشد، مشخص می‌کند.
• کنترل دسترسی-اجازه-اعتبارنامه‌ها: مشخص می‌کند که آیا ارسال اطلاعات شناسایی (کوکی‌ها، احراز هویت HTTP) مجاز است یا خیر.

مکانیزم CORS از دو نوع درخواست پشتیبانی می‌کند: درخواست‌های ساده و درخواست‌های پیش از ارسال. درخواست‌های ساده آن‌هایی هستند که شرایط خاصی را برآورده می‌کنند (مثلاً با استفاده از متدهای GET، HEAD یا POST و با استفاده از هدرهای خاص). درخواست‌های پیش از ارسال پیچیده‌تر هستند و یک درخواست اولیه با استفاده از متد OPTIONS به سرور ارسال می‌شود تا بررسی شود که آیا درخواست واقعی می‌تواند با خیال راحت ارسال شود یا خیر.

CORS و امنیت

اگرچه CORS برای افزایش امنیت برنامه‌های وب طراحی شده است، اما در صورت پیکربندی نادرست می‌تواند آسیب‌پذیری‌هایی ایجاد کند. به عنوان مثال،, کنترل دسترسی-اجازه-مبدا استفاده از کاراکتر wildcard (*) در عنوان ممکن است به یک وب‌سایت مخرب اجازه دسترسی به داده‌های حساس را بدهد. بنابراین،, مهم است که با دقت مشخص کنید به کدام منابع اجازه دسترسی داده شده است..

نکته دیگری که از منظر امنیتی باید مورد توجه قرار گیرد این است که ..., کنترل دسترسی-اجازه-اعتبارنامه‌ها این به استفاده از هدر اشاره دارد. این هدر اجازه می‌دهد تا اعتبارنامه‌ها (کوکی‌ها، احراز هویت HTTP) از طریق درخواست‌های بین‌سایتی ارسال شوند. اگر این هدر به‌طور تصادفی فعال شود، حملاتی مانند اسکریپت‌نویسی بین‌سایتی (XSS) می‌توانند خطرناک‌تر شوند.

CORS و عملکرد

پیکربندی CORS همچنین می‌تواند بر عملکرد تأثیر بگذارد. درخواست‌های پیش از پرواز باعث می‌شوند که برای هر درخواست بین مبدا و مقصد، یک درخواست HTTP اضافی ارسال شود. این امر می‌تواند بر عملکرد تأثیر منفی بگذارد، به خصوص در برنامه‌هایی که مرتباً درخواست‌های بین مبدا و مقصد ارسال می‌کنند. بنابراین، می‌توان از تکنیک‌های بهینه‌سازی مختلفی برای به حداقل رساندن درخواست‌های پیش از پرواز استفاده کرد. به عنوان مثال، استفاده از درخواست‌های ساده‌تر یا استفاده از مکانیسم‌های ذخیره‌سازی سمت سرور می‌تواند عملکرد را بهبود بخشد.

آزمایش و نظارت صحیح بر پیکربندی CORS بسیار مهم است. خطاهای CORS را می‌توان با استفاده از ابزارهای توسعه‌دهنده مرورگر یا ابزارهای تخصصی آزمایش CORS شناسایی و برطرف کرد. علاوه بر این، بررسی‌های منظم باید انجام شود تا از پیکربندی صحیح هدرهای CORS سمت سرور اطمینان حاصل شود.

اطلاعاتی در مورد خطاها و راه‌حل‌های CORS

منبع متقابل خطاهای CORS (منابع مرتبط با منابع) یک مشکل رایج در توسعه وب هستند. این خطاها زمانی رخ می‌دهند که یک صفحه وب سعی می‌کند از یک دامنه دیگر به منابع (مانند فایل‌های جاوا اسکریپت، CSS یا داده‌های API) دسترسی پیدا کند. مرورگرها، به دلایل امنیتی، یک سیاست مبدا یکسان را اجرا می‌کنند که به طور پیش‌فرض درخواست‌ها از منابع مختلف را مسدود می‌کند. CORS مکانیسمی است که برای کاهش این محدودیت‌ها و فعال کردن تبادل امن داده‌ها از منابع مختلف توسعه داده شده است. با این حال، پیکربندی‌های نادرست یا تنظیمات از دست رفته می‌تواند منجر به خطاهای CORS شود.

کد خطا	توضیح	راه حل ممکن
هیچ سرآیند ‘کنترل دسترسی-اجازه-مبدا’ در منبع درخواستی وجود ندارد.	سرور حاوی هدر 'Access-Control-Allow-Origin' برای منبع درخواستی نیست.	هدر ‘Access-Control-Allow-Origin’ را در سمت سرور پیکربندی کنید.
سرآیند ‘کنترل دسترسی-اجازه-مبدا’ حاوی مقدار نامعتبر ‘تهی’ است.	‘سرآیند ’کنترل دسترسی-اجازه-مبدا‘ حاوی مقدار نامعتبر ’تهی» است.	در سمت سرور، نام دامنه صحیح یا مقدار '*' (برای همه منابع) را تنظیم کنید.
درخواست متقابل مسدود شد: سیاست همان مبدا، خواندن منبع راه دور را مجاز نمی‌داند.	سیاست «منبع یکسان» مانع از خواندن از یک منبع راه دور می‌شود.	پیکربندی CORS را بررسی کنید و مجوزهای لازم را در سمت سرور اعطا کنید.
کانال پیش از پرواز CORS موفق نشد.	درخواست پیش از پرواز CORS ناموفق بود.	هدرهای CORS صحیح را برای درخواست OPTIONS در سمت سرور پیکربندی کنید.

درک و حل خطاهای CORS برای عملکرد روان برنامه‌های وب بسیار مهم است. این خطاها معمولاً توسط پیام‌های خطای دقیق در کنسول مرورگر نشان داده می‌شوند. این پیام‌ها سرنخ‌های مهمی برای درک منبع خطا و راه‌حل‌های ممکن ارائه می‌دهند. به عنوان مثال، اگر یک پیام خطا نشان دهد که سرور شامل هدر 'Access-Control-Allow-Origin' نیست، لازم است این هدر را به درستی در سمت سرور پیکربندی کنید. علاوه بر این، عدم موفقیت درخواست‌های preflight ممکن است نشان دهد که سرور درخواست‌های OPTIONS را به درستی پردازش نمی‌کند.

خطاها و راه‌حل‌های CORS

• ‘پیکربندی هدر 'Access-Control-Allow-Origin': در سمت سرور، این هدر را به درستی پیکربندی کنید تا مشخص شود کدام دامنه‌ها می‌توانند به منبع دسترسی داشته باشند.
• رسیدگی به درخواست‌های پیش از پرواز: مطمئن شوید که سرور شما به درستی درخواست‌های OPTIONS را پردازش می‌کند.
• استفاده از پروکسی سرور: برای غلبه بر مشکلات CORS، می‌توانید از یک سرور پروکسی استفاده کنید که درخواست‌ها را از طریق سرور خودتان هدایت می‌کند.
• استفاده از JSONP (در موارد محدود): برای درخواست‌های GET، در برخی موارد می‌توان از تکنیک JSONP (JSON with Padding) استفاده کرد، اما این روش امنیت کمتری دارد.
• پیام‌های خطا را با دقت بررسی کنید: پیام‌های خطا در کنسول مرورگر حاوی اطلاعات مهمی برای درک منبع مشکل هستند.
• افزونه‌ها و ابزارهای CORS: افزونه‌های مرورگر یا ابزارهای آنلاین می‌توانند به شما در تشخیص و رفع خطاهای CORS کمک کنند.

خطاهای CORS معمولاً از طریق پیکربندی‌های سمت سرور برطرف می‌شوند. با این حال، در برخی موارد، می‌توان راه‌حل‌ها را در سمت کلاینت نیز پیاده‌سازی کرد. به عنوان مثال، مشکلات CORS را می‌توان با استفاده از یک سرور پروکسی یا امتحان کردن روش‌های بازیابی داده جایگزین مانند JSONP برطرف کرد. با این حال، مهم است به یاد داشته باشید که چنین راه‌حل‌هایی همیشه بهترین گزینه نیستند و ممکن است خطرات امنیتی را به همراه داشته باشند. امن‌ترین و دائمی‌ترین راه‌حل، پیکربندی صحیح هدرهای CORS در سمت سرور است. پیکربندی صحیح CORS هم امنیت را تضمین می‌کند و هم امکان تبادل داده‌ها از منابع مختلف را فراهم می‌کند.

یکی از مهمترین نکات در مورد CORS این است که،, امنیت موضوع این است. اگرچه CORS مکانیزمی است که برای افزایش امنیت برنامه‌های وب طراحی شده است، اما پیکربندی‌های نادرست می‌تواند منجر به آسیب‌پذیری شود. به عنوان مثال، تنظیم هدر 'Access-Control-Allow-Origin' روی '*' به این معنی است که همه دامنه‌ها می‌توانند به منبع دسترسی داشته باشند، که از دیدگاه امنیتی می‌تواند خطرناک باشد. بنابراین، پیکربندی دقیق CORS و اجازه دسترسی فقط به منابع قابل اعتماد بسیار مهم است. توسعه‌دهندگان وب باید درک خوبی از نحوه کار CORS و خطرات امنیتی بالقوه آن داشته باشند.

استراتژی‌هایی برای افزایش امنیت CORS

منبع متقابل اشتراک‌گذاری شرکا (CORS) یک مکانیسم حیاتی برای ایمن‌سازی برنامه‌های وب است. با این حال، با پیکربندی نادرست یا اقدامات امنیتی ناقص، CORS می‌تواند منجر به آسیب‌پذیری‌های بالقوه شود. بنابراین، پیاده‌سازی استراتژی‌های مختلف برای افزایش امنیت CORS بسیار مهم است. این استراتژی‌ها برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز، محافظت از داده‌های حساس و تقویت امنیت کلی برنامه‌های وب طراحی شده‌اند.

اولین قدم برای بهبود امنیت CORS این است که, هدر مبدا باید به درستی پیکربندی شود.. در سمت سرور، فقط منابع معتبر و مجاز (مبداها) باید اجازه دسترسی داشته باشند. باید از استفاده از Wildcard (*) اجتناب شود، زیرا این کار با اجازه دسترسی به همه منابع، ریسک امنیتی را افزایش می‌دهد. در عوض، باید لیستی از منابع خاص ایجاد شود و دسترسی فقط به آن منابع اعطا شود.

استراتژی‌های CORS برای امنیت
• مجاز دانستن منشأهای خاص: * به جای آن، منابع مشخص و قابل اعتمادی را تعریف کنید.
• مدیریت صحیح درخواست‌های پیش از پرواز: درخواست‌های OPTIONS را با دقت پردازش کنید و سرفصل‌های لازم را بررسی کنید.
• استفاده از سرتیترهای ایمن: عنوان Access-Control-Allow-Headers را به درستی پیکربندی کنید.
• تقویت احراز هویت: اقدامات امنیتی بیشتری را برای کوکی‌ها و هدرهای مجوز پیاده‌سازی کنید.
• بهبود مدیریت خطا: سیستم‌های نظارتی برای شناسایی و اصلاح پیکربندی‌های معیوب CORS ایجاد کنید.
• انجام ممیزی‌های امنیتی منظم: مرتباً تنظیمات CORS خود را آزمایش و به‌روزرسانی کنید.

جدول زیر برخی از سرفصل‌ها و توضیحاتی را که می‌توانند برای افزایش امنیت CORS استفاده شوند، فهرست می‌کند. پیکربندی صحیح این سرفصل‌ها برای جلوگیری از دسترسی غیرمجاز و تضمین امنیت داده‌ها بسیار مهم است.

عنوان	توضیح	ارزش نمونه
کنترل دسترسی-اجازه-مبدا	منابعی را که دسترسی به آنها مجاز است، مشخص می‌کند.	https://example.com
روش‌های مجاز کنترل دسترسی	متدهای مجاز HTTP را مشخص می‌کند.	دریافت، ارسال، قرار دادن، حذف
هدرهای کنترل دسترسی-مجاز	عناوین مجاز را فهرست می‌کند.	نوع محتوا، مجوز
کنترل دسترسی-اجازه-اعتبارنامه‌ها	مشخص می‌کند که آیا ارسال اطلاعات شناسایی (کوکی‌ها، هدرهای مجوز) مجاز است یا خیر.	درست است

ممیزی منظم پیکربندی‌های CORS. سیاست‌های CORS باید به‌روزرسانی شوند. با ظهور آسیب‌پذیری‌ها و تهدیدهای جدید، تنظیم سیاست‌های CORS متناسب با آن بسیار مهم است. علاوه بر این، سیاست‌های CORS همه کتابخانه‌ها و سرویس‌های شخص ثالث مورد استفاده توسط برنامه وب نیز باید بررسی شوند. این امر خطرات امنیتی بالقوه را به حداقل می‌رساند و امنیت کلی برنامه وب را تضمین می‌کند.

سیاست‌های CORS و نمونه‌های کاربردی

منبع متقابل سیاست‌های Correspondence Relief (CORS) مکانیزم‌های امنیتی را تعریف می‌کنند که مرورگرهای وب را از دسترسی به منابع از منابع مختلف هنگام بارگیری صفحات وب از یک منبع (مبدا) محدود می‌کنند. هدف این سیاست‌ها افزایش امنیت کاربر با جلوگیری از دسترسی وب‌سایت‌های مخرب به داده‌های حساس است. اساساً، CORS به یک برنامه وب اجازه می‌دهد تا داده‌ها را فقط از منابع مجاز بازیابی کند و در نتیجه از دسترسی غیرمجاز جلوگیری می‌کند.

پیاده‌سازی سیاست CORS توسط پیکربندی‌های سمت سرور تعیین می‌شود. سرور از طریق هدرهای HTTP مشخص می‌کند که به کدام منابع اجازه دسترسی داده می‌شود. مرورگر این هدرها را بررسی می‌کند تا مشخص شود که آیا منبع درخواستی مجاز است یا خیر. اگر منبع مجاز نباشد، مرورگر درخواست را مسدود کرده و یک پیام خطا در کنسول جاوا اسکریپت نمایش می‌دهد. این امر به برنامه‌های وب اجازه می‌دهد تا بدون نیاز به هیچ تغییری در سمت کلاینت، به طور ایمن کار کنند.

هدر HTTP	توضیح	ارزش نمونه
کنترل دسترسی-اجازه-مبدا	منابع مجاز را فهرست می‌کند.	https://example.com
روش‌های مجاز کنترل دسترسی	متدهای مجاز HTTP را مشخص می‌کند.	دریافت، ارسال، قرار دادن
هدرهای کنترل دسترسی-مجاز	سرفصل‌های خاص مجاز را مشخص می‌کند.	سربرگ سفارشی X، نوع محتوا
کنترل دسترسی-اجازه-اعتبارنامه‌ها	مشخص می‌کند که آیا اطلاعات هویتی (کوکی‌ها، هدرهای مجوز) ارسال شوند یا خیر.	درست است

پیکربندی سیاست‌های CORS گاهی اوقات می‌تواند پیچیده باشد و پیکربندی‌های نادرست می‌تواند منجر به آسیب‌پذیری‌های امنیتی شود. برای مثال،, کنترل-دسترسی-اجازه-مبدا: * استفاده از CORS به معنای اجازه دسترسی به همه منابع است که در برخی موارد می‌تواند خطرناک باشد. بنابراین، پیکربندی دقیق سیاست‌های CORS و اجازه دسترسی فقط به منابع ضروری بسیار مهم است. کارشناسان امنیتی توصیه می‌کنند که مرتباً پیکربندی‌های CORS را بررسی کرده و آزمایش‌های امنیتی انجام دهید.

پیاده‌سازی‌های CORS در مرورگرهای مختلف

پیاده‌سازی سیاست‌های CORS ممکن است بین مرورگرها کمی متفاوت باشد. با این حال، به طور کلی، همه مرورگرهای مدرن از استانداردهای CORS پشتیبانی می‌کنند و طبق اصول اساسی یکسانی عمل می‌کنند. مرورگرها هدرهای HTTP را از سرور تجزیه و تحلیل می‌کنند تا بررسی کنند که آیا منبع درخواست‌کننده فایل مجاز است یا خیر. اگر منبع مجاز نباشد، مرورگر درخواست را مسدود کرده و یک پیام خطا به کاربر نمایش می‌دهد.

در زیر چند نمونه کاربردی برای پیکربندی و آزمایش سیاست‌های CORS آورده شده است:

1. تنظیم هدرهای CORS در سمت سرور: در سمت سرور، مناسب کنترل دسترسی-اجازه-مبدا با تنظیم سرتیترها، مشخص کنید که به کدام منابع اجازه دسترسی داده شده است.
2. مدیریت درخواست‌های پیش از پرواز: گزینه‌ها با پاسخ صحیح به درخواست‌های بررسی پیش از پرواز که با استفاده از این روش انجام می‌شوند، اطمینان حاصل کنید که درخواست‌های پیچیده CORS به راحتی اجرا می‌شوند.
3. مدیریت اطلاعات شخصی: کنترل دسترسی-اجازه-اعتبارنامه‌ها با استفاده از دستور `authorization header` می‌توانید ارسال اطلاعات شناسایی مانند کوکی‌ها و هدرهای مجوز را مجاز یا مسدود کنید.
4. استفاده از ابزارهای اشکال‌زدایی: از ابزارهای توسعه‌دهنده مرورگر برای تشخیص خطاهای CORS استفاده کنید و پیکربندی خود را بر اساس آن تنظیم کنید.
5. انجام آزمایش‌های ایمنی: اسکن‌های امنیتی منظمی را برای آزمایش امنیت پیکربندی CORS خود و شناسایی آسیب‌پذیری‌های احتمالی انجام دهید.
6. نظارت بر بهترین شیوه‌ها: برای اطمینان از پیکربندی ایمن و مؤثر، از دستورالعمل‌های CORS پیروی کنید.

CORS بخش مهمی از امنیت وب است و در صورت پیکربندی صحیح، می‌تواند امنیت برنامه‌های وب را به میزان قابل توجهی افزایش دهد. با این حال، پیکربندی‌های نادرست یا حذف برخی از موارد می‌تواند منجر به آسیب‌پذیری شود. بنابراین، درک و اجرای صحیح سیاست‌های CORS برای توسعه‌دهندگان وب و متخصصان امنیت بسیار مهم است.

CORS ابزاری ضروری برای ایمن‌سازی برنامه‌های وب مدرن است. سیاست‌های CORS که به درستی پیکربندی شده‌اند، با جلوگیری از دسترسی غیرمجاز، از داده‌های کاربر محافظت می‌کنند.

تصورات غلط رایج در مورد CORS

منبع متقابل اشتراک‌گذاری داده‌ها (CORS) مفهومی است که اغلب در بین توسعه‌دهندگان وب به اشتباه درک می‌شود. این سوءتفاهم‌ها می‌تواند منجر به نگرانی‌های امنیتی غیرضروری یا پیکربندی‌های نادرست شود. داشتن درک روشنی از آنچه CORS انجام می‌دهد و انجام نمی‌دهد، برای اطمینان از امنیت و عملکرد برنامه‌های وب شما بسیار مهم است.

بسیاری از توسعه‌دهندگان، CORS را نوعی فایروال می‌دانند. با این حال، این دقیق نیست. CORS یک مکانیزم امنیتی است که توسط مرورگرها پیاده‌سازی می‌شود و به سرور اجازه می‌دهد مشخص کند که به کدام دامنه‌ها اجازه دسترسی به منابع خاص را می‌دهد. CORS به جای جلوگیری از حملات مخرب،..., در سمت کلاینت دسترسی به منابع غیرمجاز را محدود می‌کند.

سوءتفاهم‌ها و حقیقت‌ها
• اشتباه: CORS از وب‌سایت‌ها در برابر حملات متقابل محافظت می‌کند. درست: CORS فقط درخواست‌هایی را محدود می‌کند که با سیاست‌های اعمال‌شده توسط مرورگرها و مشخص‌شده توسط سرور مطابقت دارند.
• اشتباه: غیرفعال کردن CORS وب‌سایت من را امن‌تر می‌کند. درست: غیرفعال کردن CORS می‌تواند وب‌سایت شما را در برابر حملاتی مانند اسکریپت‌نویسی بین‌سایتی (XSS) آسیب‌پذیرتر کند.
• اشتباه: CORS فقط برای درخواست‌های GET اعمال می‌شود. درست: این همچنین در مورد سایر متدهای HTTP مانند CORS، PUT، POST و DELETE صدق می‌کند.
• اشتباه: خطاهای CORS همیشه نشان‌دهنده‌ی مشکلی در سمت سرور هستند. درست: خطاهای CORS می‌توانند ناشی از پیکربندی‌های سمت سرور و کلاینت باشند.
• اشتباه: CORS روی درخواست‌های داخل یک دامنه تأثیری ندارد. درست: CORS زمانی فعال می‌شود که در پروتکل (http/https)، نام دامنه و پورت اختلاف وجود داشته باشد.

جدول زیر خلاصه‌ای از برخی سناریوهای رایج CORS و پیکربندی‌های صحیح مورد نیاز در آن سناریوها را نشان می‌دهد. این جدول به شما در درک و پیاده‌سازی صحیح CORS کمک می‌کند.

سناریو	توضیح	هدر CORS مورد نیاز
درخواست ساده (GET، HEAD)	یک درخواست ساده GET یا HEAD از مبدا متقابل.	کنترل-دسترسی-اجازه-مبدا: * یا یک نام دامنه خاص
درخواست پیش از پرواز (گزینه‌ها)	درخواست‌هایی که با استفاده از متدهایی مانند PUT یا DELETE ارسال می‌شوند و حاوی هدرهای سفارشی هستند.	کنترل-دسترسی-اجازه-مبدا: *, روش‌های مجاز-کنترل-دسترسی: PUT، DELETE, سربرگ‌های کنترل-دسترسی-مجاز: نوع-محتوا
درخواست با مدارک معتبر	درخواست‌های حاوی کوکی‌ها یا هدرهای مجوز.	کنترل-دسترسی-اجازه-مبدا: یک نام دامنه خاص, کنترل دسترسی-اجازه-اعتبارنامه‌ها: درست
هیچ نام دامنه‌ای را مجاز نکنید.	درخواست‌ها را از همه نام‌های دامنه مجاز کنید.	کنترل-دسترسی-اجازه-مبدا: * (با احتیاط استفاده شود زیرا ممکن است باعث آسیب‌پذیری امنیتی شود)

درک صحیح از CORS کلید افزایش امنیت و عملکرد برنامه‌های وب شماست. بنابراین، مهم است که تصورات غلط در مورد CORS را برطرف کرده و شیوه‌های صحیح را اتخاذ کنید. به یاد داشته باشید که CORS..., یک لایه امنیتی اضافی اگرچه امنیت را فراهم می‌کند، اما یک راهکار امنیتی مستقل نیست. باید در کنار سایر اقدامات امنیتی مورد استفاده قرار گیرد.

مهمترین چیزهایی که باید در مورد CORS بدانید

منبع متقابل اشتراک‌گذاری مشترک منابع وب (CORS) یک مکانیسم حیاتی برای ایمن‌سازی برنامه‌های وب مدرن است. اساساً، این مکانیسم دسترسی یک صفحه وب به منابع (مانند جاوا اسکریپت، فونت‌ها، تصاویر) را از یک دامنه دیگر کنترل می‌کند. مرورگرها، به طور پیش‌فرض، یک سیاست مبدا یکسان را اجرا می‌کنند که دسترسی یک منبع به منبع دیگر را محدود می‌کند. CORS با کاهش ایمن این محدودیت‌ها، انعطاف‌پذیری را برای توسعه‌دهندگان فراهم می‌کند.

برای درک نحوه‌ی کار CORS، بررسی هدرهای HTTP که مشخص می‌کنند سرور به کلاینت اجازه‌ی دسترسی به کدام منابع را می‌دهد، مهم است. برای مثال،, کنترل دسترسی-اجازه-مبدا هدر مشخص می‌کند که کدام مبداها می‌توانند به منبع دسترسی داشته باشند. اگر مبدا کلاینت در این هدر مشخص شده باشد، یا اگر از کاراکتر wildcard (*) استفاده شود، دسترسی مجاز است. با این حال، استفاده از wildcardها با داده‌های حساس می‌تواند خطرات امنیتی ایجاد کند.

سرفصل‌ها و معانی CORS

عنوان نام	توضیح	ارزش نمونه
کنترل دسترسی-اجازه-مبدا	منابعی را که می‌توانند به منبع دسترسی داشته باشند، مشخص می‌کند.	https://example.com، *
روش‌های مجاز کنترل دسترسی	متدهای مجاز HTTP را مشخص می‌کند.	دریافت، ارسال، قرار دادن
هدرهای کنترل دسترسی-مجاز	عناوین مجاز را فهرست می‌کند.	نوع محتوا، مجوز
هدرهای افشای کنترل دسترسی	عنوان‌هایی که باید به کلاینت نمایش داده شوند را مشخص می‌کند.	هدر سفارشی X

خطاهای CORS یک مشکل رایج در طول توسعه هستند. دلیل اصلی این خطاها این است که سرور هدرهای CORS صحیح را ارسال نمی‌کند. پیام‌های خطا معمولاً در کنسول مرورگر ظاهر می‌شوند و به شما کمک می‌کنند تا منبع مشکل را درک کنید. برای حل این خطاها، لازم است پیکربندی‌های صحیح را در سمت سرور انجام دهید و هدرهای مورد نیاز را اضافه کنید.

مواردی که باید هنگام استفاده از CORS در نظر بگیرید
1. از سمت سرور درست میشه کنترل دسترسی-اجازه-مبدا عنوان را تنظیم کنید.
2. هنگام کار با داده‌های حساس، از استفاده از کاراکترهای wildcard (*) خودداری کنید.
3. متدهای مجاز HTTP (روش‌های مجاز کنترل دسترسی(لطفاً این را واضح بیان کنید.).
4. عنوان‌های مجاز (هدرهای کنترل دسترسی-مجازآن را به درستی پیکربندی کنید.
5. اطمینان حاصل کنید که درخواست‌های پیش از پرواز (درخواست OPTIONS) به درستی پردازش می‌شوند.
6. اگر خطایی رخ داد، کنسول اسکنر را بررسی کنید تا منبع مشکل را شناسایی کنید.
7. در صورت لزوم با استفاده از سرورهای پروکسی CORS بر مشکلات غلبه کنید.

مهم است به یاد داشته باشید که CORS فقط یک مکانیزم امنیتی نیست، بلکه ابزاری است که عملکرد برنامه‌های وب را افزایش می‌دهد. در صورت پیکربندی صحیح، توانایی آن در دریافت و اشتراک‌گذاری داده‌ها از منابع مختلف می‌تواند تجربیات وب غنی‌تر و تعاملی‌تری ایجاد کند. با این حال، همیشه اولویت‌بندی اقدامات امنیتی و به حداقل رساندن خطرات احتمالی بسیار مهم است.

سوالات متداول

چرا CORS برای امنیت برنامه‌های وب بسیار حیاتی است؟

CORS نحوه بازیابی داده‌ها توسط برنامه‌های وب مبتنی بر مرورگر از منابع مختلف (دامنه، پروتکل، پورت) را کنترل می‌کند و از دسترسی وب‌سایت‌های مخرب به داده‌های کاربر جلوگیری می‌کند. این امر از حریم خصوصی کاربر و یکپارچگی برنامه محافظت می‌کند. اساساً، به عنوان یک فایروال عمل می‌کند.

CORS چگونه توسعه یافت و چه نیازهایی باعث ایجاد آن شد؟

CORS از نیازی ناشی شد که با افزایش دسترسی برنامه‌های وب به APIها پدیدار شد. سیاست Same-Origin در برخی موارد بسیار محدودکننده بود و به مکانیزمی نیاز بود تا به توسعه‌دهندگان اجازه دهد داده‌ها را از دامنه‌های مختلف به طور ایمن تبادل کنند. این مکانیزم توسط W3C استانداردسازی شد و به تدریج توسط مرورگرهای وب پذیرفته شد.

چه روش‌های جایگزینی می‌توان به جای CORS استفاده کرد و مزایای CORS در مقایسه با بقیه چیست؟

به عنوان جایگزینی برای CORS، می‌توان از روش‌هایی مانند JSONP (JSON با Padding) استفاده کرد. با این حال، JSONP فقط از درخواست‌های GET پشتیبانی می‌کند و امنیت کمتری دارد. CORS هم از GET و هم از سایر روش‌های HTTP (POST، PUT، DELETE و غیره) پشتیبانی می‌کند و مکانیسم امن‌تری ارائه می‌دهد. CORS همچنین امکان تنظیم دقیق‌تر در سمت سرور را فراهم می‌کند.

اساسی‌ترین مراحل و ملاحظات برای قابل فهم‌تر کردن پیکربندی CORS چیست؟

یکی از مراحل اساسی در پیکربندی CORS، تنظیم هدر 'Access-Control-Allow-Origin' در سمت سرور است. این هدر مشخص می‌کند که کدام دامنه‌ها مجاز به دسترسی به منبع هستند. مهمترین نکته‌ای که باید به آن توجه داشت این است که استفاده از کاراکتر '*' باید کنترل شود. در صورت عدم لزوم، دامنه‌های خاص باید مشخص شوند.

درخواست پیش از پرواز (درخواست OPTIONS) دقیقاً چیست و نقش آن در مکانیسم CORS چیست؟

درخواست پیش از ارسال، بررسی اولیه‌ای است که مرورگر قبل از ارسال درخواست اصلی به سرور انجام می‌دهد. این درخواست از طریق متد OPTIONS ارسال می‌شود و از سرور می‌پرسد که آیا درخواست اصلی (مثلاً POST) مجاز به ادامه است یا خیر. این به عنوان یک اقدام امنیتی، به ویژه برای درخواست‌هایی که 'درخواست‌های ساده' نیستند، استفاده می‌شود. اگر سرور با هدرهای CORS مناسب پاسخ دهد، درخواست اصلی ارسال می‌شود.

شایع‌ترین علل خطاهای مکرر CORS چیست و چه راه‌حل‌های عملی برای رفع آنها وجود دارد؟

علل رایج خطاهای CORS شامل هدرهای CORS نادرست یا مفقود در سمت سرور، عدم تطابق دامنه و درخواست‌های ناموفق قبل از شروع به کار است. راه‌حل‌های پیشنهادی شامل بررسی هدرهای CORS سمت سرور، پیکربندی صحیح دامنه‌های مجاز و اطمینان از تکمیل موفقیت‌آمیز درخواست قبل از شروع به کار است.

چه تکنیک‌ها و استراتژی‌های پیشرفته‌ای را می‌توان برای افزایش امنیت CORS پیاده‌سازی کرد؟

برای افزایش امنیت CORS، می‌توان از هدر 'Access-Control-Allow-Credentials' با دقت استفاده کرد، اطمینان حاصل کرد که فقط هدرهای ضروری با استفاده از هدر 'Access-Control-Expose-Headers' به سمت کلاینت ارائه می‌شوند، اعتبارسنجی هدر 'Origin' در سمت سرور انجام شود و اقدامات امنیتی اضافی مانند یکپارچگی منابع فرعی (SRI) نیز می‌توانند پیاده‌سازی شوند.

رایج‌ترین تصورات غلط در مورد CORS در بین توسعه‌دهندگان چیست و برای رفع این تصورات غلط چه می‌توان کرد؟

رایج‌ترین تصور غلط در مورد CORS این است که نماد '*' به معنای 'اجازه به همه' است و همیشه امن است. این نادرست است. نماد '*' را نمی‌توان در درخواست‌هایی که نیاز به اعتبارنامه دارند استفاده کرد و خطرات امنیتی بالقوه‌ای را به همراه دارد. مهم است که توسعه‌دهندگان دامنه‌های مناسب را مشخص کنند و کاملاً بفهمند که سربرگ 'Access-Control-Allow-Credentials' به چه معناست.

اطلاعات بیشتر: اسناد وب MDN: اشتراک‌گذاری منابع بین مبدا (CORS)